Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej- tak stanowi Konstytucja. Koncepcja takiego państwa to pojęcie wprowadzone w XVII w. w Niemczech. To model idealny, ale pod pewnymi warunkami.

Tak, pod warunkiem, że przestrzega się owe zasady.

Najważniejszym elementem państwa prawnego jest zasada praworządności. Państwo może zostać uznane za praworządne, gdy prawo przestrzegają przede wszystkim organy władzy państwowej i samorządowej.

Wbrew pozorom jest to problem o wiele bardziej złożony. Proszę zauważyć, iż zgodnie z takim rozumowaniem państwo III Rzeszy było państwem jak najbardziej praworządnym, a przecież ogląd historyczny temu przeczy. Wydaje się, że praworządność trzeba zatem rozumieć dość szeroko. Oczywiście twierdzenie, że państwo może zostać uznane za praworządne, gdy prawo przestrzegają przede wszystkim organy władzy państwowej i samorządowej jest prawdziwe w tym zakresie, że „przykład idzie z góry”. Jeśli państwo, w szczególności jego przedstawiciele, będzie przestrzegać prawa i je egzekwować, to również obywatele tego państwa zaczną je przestrzegać. Nie można jednak odrywać kontekstu od całości obrazu, na który składa się również jakość i konstrukcja tego prawa. Jeśli bowiem ustalimy prawo, gdzie np. „państwo może zabierać obywatelom majątek w każdej chwili bez podania przyczyny” to czy stosujący je organ władzy państwowej i samorządowej na pewno będzie praworządny? Dodatkowo, wbrew temu twierdzeniu, na praworządność państwa składa się również postępowanie obywateli. Co z tego, że państwo będzie miało idealny system prawny, skoro jego obywatele nie będą go przestrzegali? Można chyba zaryzykować tezę, że państwo praworządne jest pewnym ideałem, do którego wszyscy będą dążyć, ale który prawdopodobnie  nigdy nie zostanie osiągnięty.